Fimmtudaginn 5. desember, 2002 - Myndlist

MYNDLIST - Gallerí Hlemmur

Dýpt hégómans

BLÖNDUĐ TĆKNI, HRAFNHILDUR ARNARDÓTTIR

Til 8. desember, sýningin er opin miđvikudaga til sunnudaga frá kl. 14-18.

 

Dýpt hégómans - mynd

 

Ljósmynd á sýningu Hrafnhildar Arnardóttur í Gallerí Hlemmi.

 

HRAFNHILDUR Arnardóttir er útskrifuđ úr málaradeild MHÍ 1993 og hélt síđan til framhaldsnáms viđ School of Visual Arts MFA, New York ţar sem hún er nú búsett og starfar. Hún hefur tekiđ ţátt í mörgum samsýningum og uppákomum en ţetta er ţriđja einkasýning hennar. Viđfangsefni hennar og efniviđur hafa veriđ af ýmsum toga, 1998 sýndi hún teikningar af ćtt sinni, Laugarvatnsćttinni, í Nýlistasafninu, nú er hégóminn viđfangsefni hennar.

Fáfengileikinn hefur birst í ýmsum myndum í listasögunni. Páfuglar voru tákn fáfengileikans á málverkum fyrri alda og á sautjándu öld í Hollandi voru málverk sem kölluđ voru vanitas sérstaklega vinsćl. Ţađ voru kyrralífsmyndir ţar sem hver hlutur átti ađ sýna hverfulleika mannlegrar tilveru, á ţeim voru hauskúpur ómissandi ţáttur. Nú hefur Hrafnhildur innréttađ Gallerí Hlemm sem Helgidóm hégóma síns, samkvćmt titli sýningarinnar. Ţar hefur hún teppalagt gólf og veggi og sýnir ţrjár ljósmyndir auk teppalagđra sýningarstalla og verđlaunagrips. Ljósmyndirnar sýna lođna ísbjarnafćtur, hárlausa fótleggi og buxnaklćddan afturenda og búa yfir skemmtilegum húmor. Í lítilli sýningarskrá er ađ finna sérstakan og skemmtilegan texta sem bćtir heilmiklu viđ verk Hrafnhildar. Hann er skrifađur af Agga Egga og Sigurdarson, frekari grein á ţeim sem skrifa hann eru ekki gerđ, hvernig sem á ţví stendur ţví ţegar textinn er lesinn á sýningunni verđur hann sterkur og áhrifamikill ţáttur innan hennar. Hann á ţónokkurn ţátt í ţví ađ skapa órćđan samruna ytra neyslusamfélags og innri veraldar sem er sýningunni mjög til góđa. Í textanum er minnst á fyrirbćriđ ákafa hégómaröskun, eđa Intense Vanity Disorder. Ţessi svonefnda hégómaröskun er hnyttilega til fundin hjá Hrafnhildi, án efa ţjáumst viđ öll af henni, nafniđ er afar trúverđugt. Upphafsmađur patafýsiskra fyrirbćra, ţ.e. heimatilbúinna útskýringa á ýmsum vísindalegum fyrirbćrum, Alfred Jarry, hefđi veriđ ánćgđur međ ţetta.

Innsetning Hrafnhildar er ađ nokkru leyti í anda hugmynda efnishyggjutímabils í listum síđustu aldar, níunda áratugarins ţegar listamenn eins og Jeff Koons voru stjörnur í listheiminum en skúlptúrar hans af lagskonunni Kikkólínu voru vissulega hámark hégómleikans. Hjá Hrafnhildi er ţó einnig ađ finna ađra hugsun sem sker sig frá ţannig verkum. Samspil ljósmyndanna og myndefniđ búa yfir ţáttum sem ekki liggja í augum uppi viđ fyrstu sýn. Ţađ er eitthvađ dularfullt viđ ţessa fótleggi á hvolfi í gryfjunni, tóm sćtin umhverfis skapa andrúmsloft sem minnir á atriđi úr mynd eftir David Lynch, sömuleiđis eru ísbjarnarfćturnir uppstoppuđu skringilega dapurlegir. Ţessi órćđi ţáttur sem myndirnar búa yfir gera innsetninguna áhugaverđa og opna hana fyrir fleiri túlkunarmöguleikum en ţeim sem titill sýningarinnar gefur til kynna. Strangflatarrassinn má einnig skođa á fleiri en einn hátt, til dćmis međ tilliti til ţess hversu rassinn er oft mikilvćgur ţáttur í sjálfsmynd ungra kvenna, eins minna köflurnar á strangflatarmálverk.

Ţessi svonefnda ákafa hégómaröskun er frjór jarđvegur fyrir fleiri verk í ţessum dúr og ţarna gćti Hrafnhildur hafa fundiđ verkum sínum ákveđinn farveg, sem vert er ađ fylgja eftir.

Ragna Sigurđardóttir


© Morgunblađiđ, 2003